De autonomie van Curacao heeft weining draagvlak, als een dictatuur voorrang geniet boven de zogenoemde democratische waarden.

Met het oog op de aanstaande verkiezingen wordt deze stelling onderbouwd aan de hand van de wijze waarop straks de gouverneur (vertegenwoordiger NL) op de Antillen zal bepalen hoe een toekomstig kabinet geformeerd mag worden.

In een democratie mag de winnaar van de verkiezingen (grootste partij) een formateur aanwijzen, maar het NL’se dictatoriale bewind geeft voorkeur aan de andere stellingname? Curacao had al niets te vertellen over de gang van de economische zaken, omdat de zogenaamde commissie van broeders het ‘financieel toezicht’ oplegden.

Curacao wordt systematisch geannexeerd door het NL’s bedrijfsleven, die zich allen achter de ontwikkeling van het toerisme verschuilen. Als er iemand ‘carte blanche’ heeft op Curacao, dan zijn dat de toeristen fabrieken die zich op het eiland verschanst hebben. Het toerisme is de meest vervuilden industrie op aarde.

Ondanks dat het toerisme bepalend is geworden voor de gedachtegang van de burgers, bestaat er geen ministerie wat deze tak vertegenwoordigd. Er wordt dus gerommeld met gelden en waarden, waarbij NL’se belasting ontwijkende piraten het voor het zeggen hebben gekregen?

In de tussentijd hebben de volksverraders van Curacao, de voornaamste inkomsten bronnen al uit handen gegeven. Met een herziene CAP dictatuur, bepalen buitenlanders de stroom migranten en vakantie gangers op het eiland.

Volgens de wet, is het eilandgebied Curacao van de belastingbetaler. De vertegenwoordigers van de belasting betalende burgers behoren dan in de regering te zitten. Maar hier wrinkt de schoen. De regering, die op kosten van de belatingbetaler optreedt, vertegenwoordigt het alleen nog maar het bedrijfsleven, die stap voor stap de eigendommen van de burgers van Curacao ontfutselen.

De omgedraaide wereld dus. Degenen die het nog voor Curacao willen opnemen worden systemtisch geisoleerd en vernietigd door de corrupte media en de daaraan verbonden fascistische netwerken. De laatste politicus die Curacao nog probeerde te redden werd doodgeschoten. Alle moord getuigen liggen voor het gemak ook op het kerkhof.

De invasie van NL’se ondernemers moet doorgaan, en daarom hebben de juristen maar gekozen voor een dictatuur, waarbij de goeverneur nu zal bepalen wie het eiland mogen gaan besturen na de verkiezingen van eind April.

Het volk voelt zich verraden en kan daar niks tegen inbrengen. De gevolgen zijn meer armoede, slechte scholing en meer criminaliteit. Deze resultaten werden reeds geboekt sindsdien de PAR haar intrede deed in de lokale politiek.

In NL, klagen de Nederlanders over de Turken en Marokanen, en op Curacao klagen we over de NL’ers. Beiden tonen dezelfde vorm van werkwijze. Invasie, annexering en bezetting. Een ieder die daar nog een andere mening op na houd is of een agent van het complot of compleet gehersenspoeld.

Als we de gegevens van Kadaster moeten geloven, dan wordt deze padstelling onderbouwd met de feiten. De binnenstad is al in buitenlandse handen, het DOK werd ook al aan derden gegund, nu alleen de haven nog, en Curacao is van al haar inkomsten bronnen beroofd.

De Isla is nog de laatste strohalm en inkomstenbron van Curacao voor Curacao. Als deze, onder valse voorwenselen, ook op de schop wordt gegooid is de autonomie van Curacao geheel verloren gegaan. Zo werk het, en niet anders.

Crickey Conservation Society 2006.

SHARE

Leave a Reply