Ontwikkelaars Troeven met nieuwe Methode om landje te Veroveren

Caribbean

Tourism

Sinds enige jaren heerst er onder de ontwikkelaars op Curacao de trend om het onderste uit de kan te halen en daar zo weinig mogelijk voor te betalen. Het opkopen van een stuk land geeft al de nodige problemen omdat de vergunningverstrekker(s) geen rekening houden met het EOP van 1997.

Eenmaal ontwikkeld en volgebouwd krijgen de investeerders als vampieren meer trek in gratis bloed, mede omdat zij niet aansprakelijk kunnen worden gehouden voor de dwaling. De omgekochte ambtenaren zijn op hun beurt ook weer niet aamsprakelijk voor de wet.

Om de bouw- en verkavelings voorschriften nog meer aan de kant te schuiven worden er bestemmingswijzigingen aangevraagd die op de voorhand goedgekeurd worden zodat de ontwikkelaars de honger naar meer kapitaal kunnen stillen. Afwaterings- en verkavelings voorschriften worden genegeerd om de ‘grote’ corrupte jongens tegemoet te komen.

Schade die later ontstaat, door het het niet plaatsen van ontsluitingswegen, het dempen van riolen of toestaan dat derden in strijd met conserveringswetten handelen maken de ontwikkelaars en de desbetreffende diensten zich geen zorgen (meer) over. Ook wordt inheemse begroeiing en “verboden te kappen mangroven” koelbloedig verwijderd voor geld. Eenmaal verwijderd, is het alleen nog maar een kwestie van wennen en om “de goede” kanten ervan te bespiegelen.

Maar in de werkelijkheid verplaatst de aansprakelijkheid zich immers naar de portefueille van de belastingbetalende burger (overheid), waarbij anderzijds de ontwikkelaar niet aan de staatskas bijdraagt, omdat hij de tijd krijgt om vijf jaar lang zijn winsten veilig te stellen als extra mede-compensatie voor de investering.

De opstallen worden op deze wijze gratis toegeeigend, zonder per saldo geld achter te laten. De inkomsten uit de toeristen industrie, die achter de schermen door CHATA begeleid wordt, blijven hangen bij reisburo’s en andere reisinstellingen, terwijl de kranten in de tussentijd (tegen betaling geboekt als reclame advertenties) de waarheid wel saboteren en/of censureren.

De burger (eigenaar van de gronden op Curacao, die door de overheid vertegenwoordigd moeten worden) krijgt  helemaal niets van de ontwikkeling te zien, behalve dat er entree betaald dient te worden als men de eigen kustwateren wil bereiken en bezoeken. Eenmaal voet aan wal en de kas draaiende is geen enkele reden meer op de inkomstenbron op te doeken.

Lang leve het moderne toerisme en de ondergang van de lokale cultuur waarden en levenskwaliteiten. Het verhaal van de Harvard professor en de Curacaosche visser. De academisch onderbouwde slimmerik vertelde de visser dat hij moest sparen om er een tweede boot bij te kopen. Waarom vroeg de ongeletterde visser?

Nou, dat zal ik je uitleggen, zodat je dat begrijpt. Met een tweede boot verdien je meer geld en kan je een groter huis voor jezelf bouwen als je met pensioen gaat. En, dan vervolgde de visser? Nou, dan kan je rustig gaan leven en op zee vissen en te ontspannen om van het leven te genieten, zonder nog verdere (maatschappelijke) verplichtingen te hebben.

Dat is een mooi verhaal gaf de visser toe, waarbij de wetenschapper een dag later weer in het vliegtuig stapte om zich weer verdienstelijk te maken voor het kapitalisme. Eerst even 50 jaar werken en dan pas einde oefening.

De Drie Koningen / iNews – AA 2012.

Leave a Reply