Trinta di Mei verwijst naar de staking van de werknemers bij de Shell olieraffinaderij op Curacao op 30 mei 1969. Cola Debrot was destijds de Gouverneur van Curacao. Er vielen 2 doden en tientallen gewonden. De stijgende prijzen werden niet voldoende gecompenseerd door stijging van de lonen. Onder leiding van Wilson Godett en Amador Nita gingen ruim 4.000 activisten naar Fort Amsterdam om te protesteren tegen prijsverhogingen. De staking sloeg om in een volksopstand. Wilson Godett raakte zwaar gewond wanneer de politie de opstand met geweld probeert neer te slaan.

Alles loopt uit de hand nadat Punda en Otrabanda geplunderd werden. Verscheidenen delen van de stad worden in as platgelegd. Tauber in Otrabanda wordt door brand met de grond gelijk gemaakt. Een avondklok werd ingesteld om verdere incidenten te voorkomen. Mariniers moesten de Nederlands taligen in Emmastad en Julianadorp verdedigen. Den Haag geeft toestemming om het Korps Mariniers in te zetten. Achtenveertig uur later neemt de zittinde regering haar onslag.

De politieke partijen FOL en MAN werden opgericht maar kregen samen maar 4 zetels van de 21 in de Eilandsraad. Termen als ‘awor nos ta manda’ en ‘di nos e ta’ wisten hun verkondiging niet waar maken. De Shell verkocht de raffinaderij echter voor fl.1,00 aan de overheid. Sindsdien verkeerd Curacao in een financiele chaos en probeert men met toerisme de tekorten op te vullen.

Helaas wordt er wederom geopereerd op dezelfde wijze als voorheen. Opdrijven consumentenprijzen om de kosten voor het levensonderhoud te verzwaren en de lonen bevroren houden. Deze vorm van slavernij hoort immers bij het kapitalisme. Nu, in de 21ste eeuw, gaan we zelfs een paar stappen verder. De commerciele economie en haar propaganda marketing vermorzelen nu de arbeiders klasse.

Ontwikkelaars en anderen bezoekende partijen krijgen belastingvoordelen toegezwezen door corrupte politici. De Central Bank speelt een hoofdrol in de wederbezetting van het eiland Curacao. De aannemers in de bouw koppelen hun krachten aan de sector, zodat er ruimschoots voor honderden miljoenen aan euro’s en dollars kunnen worden witgewassen.

De lokale bevolking staat erbij en kijkt er naar. Zij mogen de kosten voor de infrastructuur ophoesten, terwijl de banale bezeten bezetters met een avondje uiteten even veel geld uitgeven, als, waarvan een lokale familie twee weken moet zien te overleven. De balans is compleet zoek en bezoekende partijen feesten er lustig op los. Een ieder die niet bij het netwerk van deze misdadigers is aangesloten wordt finacieel en persoonlijk kapot gemaakt.

De toerisme industrie is niets anders dan een ordinaire cultuur verbastering. Ook is het de meest vervuilende industrie op aarde. De mooiste plekken op Curacao worden uitgebuit door de piraten van huisuit. De propaganda media en justitie zorgen er wel voor dat het sentiment omgedraaid wordt. Zij verdienen met het verspreiden van leugens immers ook hun geld aan deze economische invasie.

Lang Leve de Nieuwe Revolutie.

Red.iNews – CAdN 2006.

SHARE

Leave a Reply